Voorafgaande aan de rit van Tarbes naar La Pierre-St-Martin hoopte Mollema op een man-tegen-man gevecht en die kwam er ook, maar de uitkomst pakte totaal anders uit. Froome werd goed omringd door ploeggenoten en het was Richie Porte die de groep der favorieten decimeerde tot vier man. Op dat moment was Mollema al lang gelost.
Hij moest het overigens weer in zijn eentje klaren. Ploeggenoten waren in geen velden of wegen te bekennen. In een groepje met de winnaar van vorig jaar Vicenzo Nibali en de nummer twee Jean-Christophe Péraud worstelde Mollema zich omhoog. Hij had er na afloop ook geen verklaring voor. De hele week had de klimmer zich goed gevoeld, maar met name op de steile stukken ontbrak de power.
Zoals zo vaak zakte Mollema er niet echt doorheen, omdat hij in de slotkilometer toch nog weer wat energie wist aan te boren. Het kwaad was echter al geschied. De elfde plaats in het klassement biedt zeker nog perspectief, maar het probleem is dat Froome al met minuten gesmeten heeft.
De onderlinge verschillen zijn al groot. Er vanuit gaande dat Mollema de goede benen nog terugvindt zal het geen eenvoudige zaak worden om zomaar even de top tien in de rijden.
Maar in de wetenschap dat de bergen net begonnen zijn, liggen de mogelijkheden nog open. Er zal dan wel snel teken van verbetering getoond moeten worden anders wordt het een grijze Tour de France. Van Mollemania is voorlopig geen sprake en van de beoogde top vijf klassering al helemaal niet.
