Van oplopende ‘bekerkoorts’ is nog schaars sprake. Terwijl de FC er zo dichtbij is. Na een kwart eeuw… De verwachting leeft wel, zoals blijkt uit het tempo waarin de halve-finalewedstrijd uitverkocht raakte. Maar naar Gronings stramien zal de spanning zich pas ontladen als ‘de beer geschoten is’. Maar waarom wachten tot het zover is? Laten we het vuur der verwachting nu al opstoken. Ook voorpret is immers niet te versmaden?! Die kan een mens niet meer afgenomen worden.
De eerste bekerfinale van FC Groningen op 25 mei 1989 leent zich goed als bron van voorpret. Mijn herinnering eraan wordt gekleurd door het optrekken met Theo Keukens. Een naam die het hart van trouwe FC-supporters op doet lichten. Theo met zijn kenmerkende snor en zwarte haardos. Hoewel opgegroeid in de Nijmeegse Ooijpolder was hij als voetbalprof louter actief in onze provincie. Vanaf het seizoen ’77-’78 verwierf hij zich een basisplaats in het eerste van FC Groningen. Tot 1984, waarna hij nog drie seizoenen speelde bij SC Veendam. De middenvelder voetbalde in selecties met Ronald en Erwin Koeman, Ron Jans, en maakte 4 keer de 90 minuten vol in de onovertroffen reeks tegen Atletico Madrid en Inter Milaan.
Waar bleef die tijd?! De verschillen met 25 jaar geleden illustreren het tempo waarin de wereld verandert. Neem de feiten die ik over Theo Keukens vermeld. Daar had ik destijds geen weet van. Nu lepelt fcgstats.nl die met een druk op de knop. Ook de hoedanigheid waarin Theo mij in 1989 vergezelde lijkt voor een hedendaagse ex-prof nauwelijks voorstelbaar: hij was mijn chauffeur. Kort ervoor was hij bode geworden op het Groninger stadhuis. Onder flitsende perslampen schonk Theo Keukens koffie tijdens zijn eerste raadsvergadering. Drie jaar eerder was ik er omhoog gevallen naar het wethouderschap. (28 jaar en bleek cv..) Omdat ik sport in portefeuille had en de andere bodes Theo de rit per dienstauto naar De Kuip gunden, bracht FC Groningens eerste bekerfinale ons samen. Het werd een plezant uitje, ongeacht het bekerresultaat. We scheelden een jaar en hadden geen kapsones. Hier spreekt voor Theo dat hij in 236 wedstrijden nul gele of rode kaarten pakte! Maar wie kan zich in het heden nog indenken dat B&W slechts het jongmaatje afvaardigt naar een bekerfinale…. Straks in mei zit het hele college er met partners en al!
Andere tijden zijn het. Neem het publiek. Niet alleen het eenzijdige spelverloop, ook een hoek-vak met ingekwartierde Feijenoord-supporters leidde mijn aandacht regelmatig af. Die mensen hadden bij de hele finale niets te zoeken. Hun komst had slechts ten doel PSV-spelers te verwensen. Ik zie nog koppen voor me waaruit massief “KOEMAN DOOD! KOEMAN DOOD!” gescandeerd werd… Ronald Koeman was van PSV, maar eigenlijk van ons natuurlijk. En dat gold ook voor de innemende gastheer, KNVB-vice-voorzitter Marten Kastermans. Nadrukkelijk aanwezig was KNVB-bobo Jan Leegwater; in het dagelijks leven burgemeester van Kloosterburen. (dorpen hadden toen een eigen burgemeester) “PSV wil de dubbel” liet hij elkéén weten. Om zo elke twijfel te ontnemen aan de onnozele die nog mocht denken dat landskampioen PSV, Groningen vanwege de Koeman-connectie de beker zou gunnen.
Op de tribune werd ik behalve door Theo Keukens geflankeerd door oud-speler Peter Eimers. Kenners, die vaststelden dat “Jan van Dijk bij gebrek aan loopvermogen vaak free-kick nodig had”. Ach, voetnoot bij een match die Groningen niet kon winnen. Maar sport gaat ook en allereerst om meedoen. Dat verandert niet. Wel anders wordt dit keer de uitslag: FC Groningen gaat de beker winnen. PEC zal teveel de druk voelen van de tweede finale op rij. En wordt Twente de tegenstander, dan heeft de competitiewedstrijd in Euroborg aangetoond dat Groningen beter is. In mijn voorpret-visioenen rijdt een spelersbus door groene rook en vuurwerk over de A7, en leggen talloze social media-filmpjes vast wat over 25 jaar aan nakomelingen getoond zal worden. Onder de verzuchting, niets was toen gek genoeg.
